Πέμπτη, Σεπτεμβρίου 13, 2007

Οι γλάροι και η γλαρένια μου!









Αυτό το κομματάκι θάλασσας το βλέπω κάθε φορά που πάω τρέχοντας στην τουαλέτα, κι εκεί πάντα κοντοστέκομαι και παίρνω ανάσα, εκτός αν με περιμένει ουρά στο περίπτερο.
Προχθές, μόλις είδα μια ομάδα γλάρων, τρελάθηκα!
" Η γλαρένια μου με τα γλαράκια της", σκέφτηκα και έτρεξα να πάρω τη μηχανή.
Έβγαλα αυτή τη φάση από μακρυά πολλές φορές, μα είναι μακρινές και δεν αξίζουν!
Άφησα τους πελάτες και περίμεναν.
Ο Απτούλ, πολύ φίλος μας, φώναζε.
Εγώ, εκεί!
Ήθελα να τρέξω απέναντι, μα δεν μ' έπαιρνε!
Έτσι έστειλα τον Απτούλ να μου φωτογραφήσει τους γλάρους, κι αυτός ενώ χόρευαν πάνω απ' το κεφάλι του, μου έφερε μόνο μία φωτογραφία!
Ώρες τον μάλωνα!
Είναι και ναυτικός πανάθεμά τον!
"Πως κάνεις έτσι για τους γλάρους;" με κορόιδευε.
"Θέλω να τους χαρίσω σε μια φίλη μου, στο ίντερνετ!" του έλεγα.
Γελούσε ο Απτούλ κι εγώ άφριζα απ' τα νεύρα μου που δεν μπορούσα να φύγω!
Ευτυχώς γλαρένια μου, αυτή η μία ήταν πολύ καλή!
Για σένα με αγάπη!
Φυσικά, δεν χρειάζεται να βλέπω γλάρους για να σε σκέφτομαι!
Ανάθεμα όμως τις πολυκατοικίες που είναι μπροστά μου και μου κόβουν την θέα της θάλασσας!